Incel (involuntary celebians: mecburi bekarlar,
istemeden bekar kalanlar, mecburi ilişkisizler) dediğimiz yeni
ergenlik krizi, erkeğin antropoloji tarihinin Nazizm ile birleştiği
öjeni şemalarından devşirilmiş kafatasına; kadının kasap
dükkanlarındakine benzer cinsel-politik bir beden formuna; insanlar
arasındaki ilişkinin ise yalnızca cinsel ilişkiden ibaret
olabileceği önyargısına indirgenmesinin, denetimsiz internet
sayfaları aracılığıyla alabildiğine yaygınlaştırılması üzerinden
ortaya çıkmış olan bir toplumsal çürüme formu.
Bu bakımdan, incel, bir erkeklik krizi, çoğunlukla
beden ve ilişkilere ilişkin yanlış anlamaların, kendine karşı
öz-saygı yitimi ve aşağılanma; kadınlara karşı da kadın düşmanlığı
ve kadın nefretini büyütecek şekilde kurulmuş olan karanlık bir
anlamlar dünyası. Bu anlamlar dünyasının, sosyal medya forumlarında
manipüle edilmesiyle, kadın düşmanlığı, kadın katliamcılığı
(femicide) ya da intihar, giderek kutsallaştırılıyor ve
ritüelistikleştiriliyor.
Bir bakıma da son yıllarda iyice toksikleşmiş olan maskülen
internet kültürünün, ergenlik krizleriyle kendine bir mecra
yaratması olarak da okunabilir. Bu mecra, kendine has bir jargon ve
bu jargonun beslediği anlam kümeleri (femoid, female humanaid
organism, wench, skank, rosto… ) ve ritüellerden oluşuyor.
Çoğunlukla ergen erkekler tarafından domine edilen bu maskülen
alanda en büyük ön yargı, kadınlar ile erkekler arasındaki
ilişkinin tümüyle dış görünüş tarafından belirlendiği ve dış
görünüşün de belirli bir takım beden formlarından ibaret olduğunun
düşünülmesi. Aslında bu dış görünüş meselesine kısmen Alfa Erkek
faşizmi kısmen de Nazi antropolojisinden aşinayız. Incel’ler,
kadınların yalnızca geniş alınlı, kaşları belirgin, kuvvetli çeneli
kafatasına (dolikosefal) sahip, geniş omuzlu, kaslı ve yakışıklı
erkekleri beğendiklerini, ki bu steryo tipin ismi Chad, bu
steryotip ile yeterince birlikte olduktan sonra paralı ama Chad
olmayan Beta erkeklerle evlendiklerini düşünüyorlar.
Incel ve Chad’in karşısında, kadın formu olarak da iki bedensel
form var, birincisi gene Incel’e benzeyen Becky, gösterişsiz
giyinen vücut hatları belirsiz, çalışmak zorunda olan, kısmen
hipster diyebileceğimiz bir model, bunun karşıtı ise Stacy: vücut
hatları belirgin, makyajlı, pahalı giyimli ve asla çalışmayan
yalnızca gezip tozup “sex” yapmak için dünyaya gelmiş kadın.
Incellerin mental dünyasında, Stacy, Chad ile eşleşiyor.
Böylelikle seksi kadın (beden) ile güçlü erkek (kafatası) üzerinden
muhayyel eşleşme gerçekleşiyor. Inceller için kısmen zengin Beta
erkeklerin de dahil olabildiği bu eşleşme alanı Manosphere
(Erkek-hava-katmanı). Ve bu manosphere’de yaşayan erkekler kabaca
yüzde 20’lik mutlu bir azınlık yani Chad’ler ve paralı Betalar.
Bunun böyle gerçekleşmesinin sebebi ise, incellere göre çok basit,
çünkü kadınlar hipergamiktir, yani kadın bir erkeğe tutunarak bir
ya da birkaç statü atlamaya çalışır, bu yüzden paralı ya da güçlü
olan erkekler hipergamik kadınlar tarafından manosphere’de
tutulurlar. Inceller, mutlu azınlığın yaşadığı bu manosphere
katmanına redphill (kırmızı hap) diyorlar.
Inceller genelde beyaz olmayan ergenlerden oluşuyor, ama bir
şekilde onların da arasından manosphere’in kırmızı hapına erişimi
olmuş olanlar varsa onlar da etnik olarak Chad sterotipine
uyarlanıyor: Tyrone (siyahi Chad), Chang (Uzakdoğulu Chad),
Chadpreet (Hintli Chad)…
Dışarıda kalan inceller için ise blackphill var: Ama bu
dışarıdalık durumu gene tümüyle bedensel, Heightcel(kısalar),
mentalcel (zihinsel engelliler), drugcel (uyuşturucu bağımlıları)
wristcel (Bilekleri yeterince kalın olmayanlar) blackcel
(siyahiler), ricecel (Uzakdoğulular) currycel (Hintliler).
Incellerin kendilerini ait hissettikleri bu blackphill evreni işi
cemaat haline getirip ritüelistikleştiren mekanizma.
İşte bu noktadan itibaren Incellerin Blackphill dediği diğer
aşama başlar. Onlara göre, bir kere reddedildilerse hep reddedilmek
mukadderattır, reddedildiysen çekici değilsin, çekici değilsen asla
olamayacaksın, çekici olamayacaksan asla istenmeyeceksin, hep
yalnız ve daima mutsuz olacaksın, bunun sebebi kadınların
hypergamik olmaları ve feministlerin de onlara bunu sinsice
öğretmeleridir.
Bu döngü giderek ritüelistikleşir ve sosyal medya sayfalarında
ve forumlarda mazojist ve mizojinik linç ayini haline getirilir.
Inceller kendilerine ait forumlara örneğin 4Chan gibi forumlara
sürekli olarak ne kadar ezik olduklarına ilişkin fotoğraflar
yükleyerek, başka incellerin kendisini linç etmesinden mazoşist bir
zevk alırlar ve bu tür fotoğraflar (sui-fuel) intihar yakıtı olarak
etiketlenerek forumlara yüklenir. Dolayısıyla aslında blacphill
dedikleri şey en genel anlamıyla oldukça katmanlı bir intihar
motivasyonu, intihar güzellemesi, katliam güzellemesi ve incellerin
birbirlerini hem intihara hem de kadın katliamına karşı motive
etmesidir.
Bu mazoşizm kimi zaman intihara kimi zaman da Eliot Rodger
örneğinde olduğu gibi, kitle katliamı/okul katliamı girişimine
kadar varabilir.
Gene, Eliot Rodger gibi katliam yapmış ve ölmüş/intihar etmiş
figürler sayesinde, incel cemaatinin ritüelistik yapısı ve linç
ayinleri, layık olunması gereken incel/tabular ya da
incel/evliyalarına da kavuşmuş, bu da topluluğun üyeleri arasında
belli bir süperego ya da ahlaki norm kümesi yaratmıştır.
Bu normlar, geçtiğimiz hafta İstanbul’da yaşanan cinayetler
serisinde görüldüğü gibi son derece ezotorik katmanları da haiz
olabilir.
Buna da ayrıca geleceğiz.