“Densizlik, hadsizlik yapma, akıllı ol!”
Epeydir bulunduğumuz siyasi, idari, toplumsal, kültürel mevki
burası.
Eskiden de yok muydu? Vardı elbette.
Ama mazlumluktan, mağdurluktan geldiğini söyleyenlerin bu
şiddetli kibri ve kibirli şiddeti artık katmerleşti.
AKP Konya İl Başkanı’nın kendisini eleştiren vatandaşa söylediği
bu.
Meclis’te eleştiren TİP’liye “Tipine bak, tipsiz” diyen
milletvekili…
“Hayvandan aşağıdır” diyen bakan…
Ana muhalefet liderine “Ürkek, korkak, pısırık zavallı” diyen
“Cumhuriyet” makamı!
Sözlerde kalsa, gözler şu aşağıdakileri de görmeseydi, ama
görüyor.
Çünkü bu kibir, aşağılama, tehdit dili yukarıdan aşağıya
yayılıyor.
Emniyet güçlerinin dili de oluyor, ilişmiş gazeteciliğin de,
trolleşmiş, çirkinleşmiş, artık sadece kötülük temsil eden
birilerinin de.
Başörtüleri yüzünden okullara alınmayan, yerlere
düşürülen genç kızların, kadınların da omuzunda iktidara gelmiş bir
parti, artık yaşlı kadınları, erkekleri de yerlerde sürükleyen bir
hiddet iktidarı.
14 Mart Tıp Bayramı’nda, Taksim Cumhuriyet Anıtı’na çelenk
koymak isteyen Tabip Odası Üyesi 89 yaşındaki Operatör Dr.
Erdinç Köksal polis müdahalesinde yerlerde…
Gezi Davası’nda “finansör” olarak mahkûm edilen mülkiyetsiz
mimar, 72 yaşındaki Mücella Yapıcı kelepçeyle
hapiste…
Son olarak da 1995’ten beri, polisin elinde kayıplara karışmış
oğlu Murat’ı arayan 70’ini aşmış Cumartesi Annesi Hanife
Yıldız yerlerde, karakolda.
Cezaevinden ölüme giden “teröre yardım” suçlusu 73
yaşındakileri, oğullarını sakladılar diye aynı suçtan mahkûm edilen
70’ini aşmış karı kocayı…
Ya da her fırsatta susturulmak istenen genç kadınları, yere
devrilip tekmelenen “başörtülü müritler”i, LBGT yürüyüşçülerini,
patronun evi önünde protestoda bulundu diye kelepçelenen gözü yaşlı
işçiyi de unutmayın!
19 MAYIS GENÇLİK…
Bu hoyratlığın sınırsız, insafsız, izansız oluşu tabii yeni
değil, lakin manzara artık kesif halde böyle.
Bugün 19 Mayıs ya…
Size 12 yıllık bir gençlik hikayesi anlatayım o zaman. Bir ailenin
(daha) nasıl yok oluşa sürüklendiğini.
Yine bir 19 Mayıs’taki yazımla, “sizin oğlunuzu hiç
çırılçıplak soydular mı? Hiç çıplak bir boşluğa attı mı kendini,
evladınız?” diye yeniden sorarak.
“Bebeklikten söz etmiyorum Beyefendi. Karyoladan düşmekten de
değil.
Bir karakolda mesela. Siz başbakansınız o sırada, mesela.
Önce ‘kahraman’ sonra ‘çete’
dediğiniz kimi polis, 2010 Haziran başında, 28 yaşındaki mimar
Onur Yaser Can’ı gözaltına aldı.
Pardon, gözaltı bile değil. Ailesine haber verilmedi. Avukat
istenmedi.
Ama nezarete kondu. Çırılçıplak soyuldu. Cinsel tacize maruz
kaldı.
Çıkışta doktor raporu bile aynı polislerin huzurunda
hazırlandı.
İfadesiyle defalarca oynandı. Kâğıt üstünde ne kadar hukuk kuralı
varsa, yer üstünde hepsi çiğnendi.
Kendisi şöyle aktarmış başına gelenleri:
‘Gözaltında çırılçıplak soyuldum. Duvara yaslanmamı
söylediler. Bir süre çömelerek bekletildim. Tokatlandım,
aşağılandım. İfademden farklı ifadeler imzalatıldı.’
Sonra bir daha çağırmışlar karakola.
O da, çırılçıplak soyulduğu karakola bir daha gitmektense,
çırılçıplak soyundu…
Ve kendini öylece, devlet tacizine karşı bu kez kendi
iradesiyle kaldığı çırılçıplaklığıyla, yaşadıkları apartmanın
penceresinden boşluğa attı.
Hemen ölmedi. Ambulans bir türlü gelmedi. Hastane hastane
dolaştırıldı son nefesini vermeden önce.
Yani yaşarken işkence, ölürken işkence.
Siz o sırada başbakansınız mesela.
Sonra ne mi oldu?
11 ay sonunda polisler hakkında işkenceden takipsizlik verildi.
Savcı, tanıdıktı.
‘Hain, çete, haşhaşi, örgüt, paralel, Fetö’
diyerek hukuku, HSYK’yı, adliyeleri, emniyeti, istihbaratta neden
sonra birden keşfedilenlerden.
‘Başkasının oğlu’ olunca, çırılçıplak soyulunca,
‘başkasının oğlu olunca’ ne kelime,
‘başkasının oğlu olarak ölünce’ bir fırtına
kopmuyor, bir deprem olmuyor, iktidar sinirlenmiyor, ‘O
savcı var ya, o savcı’ demiyor haliyle.
Sonra daha ne mi oldu?
Polisler hakkında evrakta sahtecilikten dava açıldı.
İki polis mahkûm oldu, iyi halden indirildi, şu bu.
Anne Hatice Can, o duruşmalarda, adeta son
nefesiyle, dedi ki:
‘Bebekliğinden itibaren ailesinden tek kötü ses duymadan,
bir fiske dahi vurulmadan büyütülen, mimar, müzisyen, heykeltıraş
bir genci çırılçıplak soydular, aşağıladılar. Kamera kayıtları da
ortada yok.’
O sırada, misal, siz başbakansınız.
Daha sonra ne mi oldu?
Günlerden pazardı. Hatice Can, hani bir daha çırılçıplak
soyulmamak için karakolda; çırılçıplak atlayıp da boşluğa, kendi
canını alan gencin annesi yani…
Balkondan kendini de atıp kendi canını da verdi bu adalet
düzenine!
Belki şimdi merak edersiniz o oğulun da adını; yazıvereyim bir
kez daha, şu köşeye:
Adı Onur’du…
Soyadı Can.
Canını verdi… Onuru baki kaldı!
Hiç unutmayın, aklınızdan hiç çıkmasın.
Hafızanıza bir kazınsın:
Bir anaydı, onun da bir oğlu vardı.
Bir canı kaldı.
Belki utanırsınız diye…
Onu da kendi aldı!
Babasınız, anasınız ya, sizin oğlunuzu hiç çırılçıplak
soydular mı? Hiç çıplak bir boşluğa attı mı kendini
evladınız?”
Gençlik bayramınızı kutlarım!
Not: Özetlersem: Onur Can’ın dayanamayıp balkondan atlayışı 2010
Haziran. Annesi Hatice Can’ın artık dayanamayıp balkondan atlayışı
2014. Babası Mevlut Can’ın dayanamayıp son nefesini verişi 2019.
Ablası Ezgi Sevgi’nin hukuk mücadelesinde, diğer polislerin
sorumluluğunun da nihayet dikkate alınışı 2021.